Albania Bałkany 2016 Summer Trip

Trasa SH20 – roadtrip w rejonie Kelmend

on
6 października 2016

Trasa SH20, łącząca Vermosh z okolicami Jeziora Szkoderskiego, jeszcze do niedawna przejezdna była tylko dla aut z napędem 4×4. W 2016 roku rozpoczęły się prace nad jej modernizacją. Jeszcze w tym samym roku mieliśmy okazję przejechać drogą SH20 od Hani i Hotit do Tamarë. Wróciliśmy tam ponownie w 2017 r., gdy zakończono prace nad asfaltowaniem szosy. Zapraszamy Was na krótką relację z tego, jak droga SH20 zmieniła się na przestrzeni roku.

2016 rok

SH20 i smutek offroadowców

Niewątpliwie modernizacja szosy SH20 wiele osób cieszy, m.in. nas, bo nie posiadamy auta do terenowej jazdy. Kianka jest w stanie wiele przetrwać, ale kilku dziesięciokilometrowa jazda po szutrze, dziurach i kamieniach mogłaby jej się nie spodobać. Natomiast z faktu tego nie cieszą się offroadowcy – motocykliści i posiadacze terenówek, którzy przez lata jako jedyni byli w stanie bez większego problemu pokonać tę trasę (no dobra, nie jedyni, bo większość jeżdżących tamtędy Albańczyków też nie posiada aut z napędem 4×4, ale oni nieco mniej martwią się o swoje auta, a i do swoich mechaników mają bliżej, niż my). Ta grupa kierowców dała upust swojemu niezadowoleniu na licznych forach internetowych, na które trafiłam szukając informacji na temat SH20. Że po co ten asfalt, że przecież wcale ta droga nie musiała być modernizowana, że teraz nie mają po co jeździć do Albanii. Z drugiej strony nie biorą pod uwagę, że jest to droga łącząca Albanię i Czarnogórę i, że może mieszkańcy chcieliby poruszać się po dobrych i bezpiecznych arteriach. Bo to co dla jednych jest rozrywką i atrakcją, dla innych mogło być szalenie uciążliwe. No ale jeśli patrzy się tylko z jednej perspektywy, wtedy ogląd sytuacji ma się bardzo wąski.

Gdzie góry spotykają się z niebem

Przejazd szosą SH20 zaczynamy w Hani i Hotit. Tak, tym samym, w którym znajduje się albańsko-czarnogórskie przejście graniczne. Przez pierwsze kilometry droga SH20 wspina się łagodnie. Kiedy pojawiają się pierwsze, górskie zakręty, możemy podziwiać coraz ciekawszą panoramę okolicy. Pierwszy punkt widokowy znajduje się w połowie górskiego zbocza z serpentynami. W oddali możemy dostrzec Jezioro Szkoderskie.

SH20

Kolejny przystanek robimy na słynnej przełęczy Leqet e Hotit. To właśnie stamtąd pochodzi najwięcej zdjęć ukazujących drogę SH20. Rozciąga się stamtąd fenomenalny widok na położoną poniżej Dolinę Kelmend, a także serpentyny, które schodzą do niej z przełęczy. Oszklony taras, który już wtedy był z lekka zdewastowany, pozwala jeszcze mocniej “wczuć” się te krajobrazy.

SH20

SH20

SH20

SH20

Dolina Kelmend

Z przełęczy Leqet e Hotit rozpoczynamy fenomenalny zjazd do Doliny Kelmend. Na trasie jest pusto, więc serpentyny mamy tylko dla siebie. Zachwytów nad widokami praktycznie nie ma końca. Marek jest tylko nieco zły, że z powodu dość silnego wiatru nie może zbyt długo polatać dronem. Ale na tak zwaną siłę wyższą nie wiele można poradzić. Docieramy na dno doliny. Zatrzymujemy się na moment przy kolejnym punkcie z tablicami informacyjnymi, które opisują zagranicznych podróżników, którzy na przełomie XIX-XX wieku odwiedzali Albanię. Przy tablicach trafiamy na grupkę sympatycznych krów, które chyba również postanowiły zgłębić swoją wiedzę na temat regionu.

Kelmend

Tamarë

Kolejnym punktem, do jakiego dotarliśmy w 2016 roku była miejscowość Tamarë. To wyjątkowo urocza miejscowość, pięknie wyremontowana. Po zaparkowaniu przy szosie SH20 kierujemy się do budynku lokalnej organizacji turystycznej. Trafiamy tam na Albańczyka, mniej więcej w naszym wieku. Szybko nam wytłumaczył, że nie jest pracownikiem informacji turystycznej, ale czasem im pomaga. Zresztą, budynek, do którego trafiliśmy należał do organizacji, która skupia się na promowaniu turystycznego potencjału regionu Kelmend. Natomiast przy małym rynku w Tamarë działa “regularna” informacja turystyczna. Tam zresztą kupujemy całkiem niezłą rakiję jagodową. Poznanego Albańczyka dopytujemy także o to, co można porabiać w okolicy. Podrzuca nam kilka pomysłów, m.in. szlak wiodący ze wsi Selcë.

Tamare

Tamare

Tamare

Tamare

Zmiana planów

Z Tamarë jedziemy w kierunku miejscowości Selcë. Jednak równie szybko, jak zaczynamy podróż, tak szybko ją kończymy. Bowiem trafiamy na prac budowlane, jakie prowadzone są na wciąż niewyasfaltowanym odcinku szosy SH20. Ogólnie pewnie dałoby radę tamtędy przejechać, gdyby nie fakt, że pewne auto osobowe zawisło na progu skalnym. Próbuję podpytać robotników, czy mamy szansę tamtędy przejechać. Panowie jednak zgodnie stwierdzają, że za godzinę droga powinna być drożna. Nie możemy i nie chcemy tyle czekać. Kombinujemy, co tu ze sobą począć. Ostatecznie, postanawiamy zrelaksować się nad rzeką. Wjeżdżając do Tamarë od strony przełęczy, zauważyliśmy małą plażę nad rzeką, nieopodal mostu. Tam też od razu się udajemy.

Gościnność po albańsku

Auto zostawiamy powyżej rzeki. Na plażę udajemy się stromą, nieco kamienistą drogą. Okazuje się, że nie będziemy tam sami. Na plaży bowiem wypoczywała albańska rodzina. Siadamy więc w pewnym oddaleniu, żeby każdy miał trochę przestrzeni tylko dla siebie. Obserwujemy, jak Albańczycy pluskają się w wodach potoku. Postanawiamy iść w ich ślady, bo tego dnia jest bardzo ciepło. Jednak kiedy tylko wchodzę do wody od razu stwierdzam, że nie chcę dostać odmrożeń. Cóż… górski potok okazuje się lodowaty. Marek też długo zbiera się do tego, by wskoczyć do wody. Ostatecznie mu się to udaje, ale nawet jak dla niego jest tam ciut za zimno.

Tamare

Tamare

Kelmend

Po orzeźwiających ablucjach wygrzewamy się na plaży. A jak wiadomo “woda wyciąga”, więc Marek zrobił się głodny. Zaczyna mu burczeć w brzuchy również dlatego, że albańska rodzinka odpaliła grilla. Marek stwierdza, że chętnie pochłonąłby takie grillowane mięsko. Cóż, jego prośby zostały wysłuchane. Po nie minęło kilka minut, gdy w naszą stronę szła para nastolatków. Wręczyła nam talerz z mięsem, serem, kukurydzianym chlebkiem i owocami. Stwierdzili, że muszą się z nami podzielić jedzeniem, bo przecież nie będą jedli sami. Mamy nadzieję, że będziecie pamiętali o albańskiej gościnności! Oj będziemy. W podziękowaniu wręczamy im polskie piwa, które na tego typu i inne okazje zawsze zabieramy ze sobą w podróż.

albańska gościnność

Pożegnanie z rejonem Kelmend i drogą SH20

Nie chce nam się opuszczać gościnnego rejonu Kelmend, ale tego samego dnia czeka nas jeszcze przejazd do Theth. Jadąc szosą w stronę Jeziora Szkoderskiego dyskutujemy o tym, że z roku na rok Albania odkrywa przed turystami coraz to nowsze atrakcje i miejsca, które do tej pory dostępne były tylko wybranym. Ciągle mamy w tym kraju co robić, co oglądać i co zwiedzać, gdyż wciąż jeszcze nie widzieliśmy wszystkiego. Nie wiem, czy da się zobaczyć wszystko, ale na pewno do Albanii wracać będziemy, by np. pobyć nieco dłużej w rejonie Kelmend, który jawi nam się, jako idealne miejsce dla tych, którzy potrzebują nieco więcej ciszy, spokoju i odcięcia się od głównego, turystycznego ruchu. Jeśli poszukujecie informacji na temat tych terenów, koniecznie wejdźcie na stronę: www.kelmend-shkrel.org.

SH20

Tak szosa SH20 prezentowała się w 2016 roku. Zobaczycie w nim nie tylko szosę SH20 ale również camping Shkodra Lake Resort oraz kilka ujęć z samej Szkodry. Parę dronowych kadrów również się znajdzie.

Update 2017

W 2017 roku szosa SH20 została ukończona. Teraz od granicy z Czarnogórą aż nad Jezioro Szkoderskie można przejechać piękną, asfaltową drogą, która dostarcza niezapomnianych widoków. W sierpniu 2017 wjechaliśmy na trasę od strony Czarnogóry. Za przejściem granicznym Vermosh – Guci (na którym trzeba chwilę odstać, bo nie mają tam systemu komputerowego i każdą osobę muszą wpisać ręcznie do kajetu) ciągnie się 500-metrowy odcinek drogi bez nawierzchni. Później zaczyna się asfalt oraz kilka drewnianych mostków, które nie wyglądają na super stabilne konstrukcje, ale można po nich bezpiecznie przejechać.

SH20

Vermosh

Zanim wyruszymy w głąb gór zaglądamy na chwilę do Vermosh, gdzie również wiedzie droga o dobrej nawierzchni. Wstępnie zakładaliśmy, że po okolicy wsi pojeździmy na rowerach. Ostatecznie się na to nie decydujemy, przez wzgląd na niepewną pogodę. Nad okolicę nadciągnęły szare chmury, z których mogło popadać. Dodatkowo, byliśmy mocno zmęczeni po trekkingu i rowerowej wyciecze, jakie zaliczyliśmy w Dolinie Grebaje dnia poprzedniego. A wracając do Vermosh, to działa tam kilka małych kempingów, są też kwatery prywatne. Jednak tłumu turystów brak. Vermosh wygląda odrobinę, jakby było wymarłe.

Vermosh

Vermosh

Vermosh

Jedziemy w stronę znanej nam już z poprzedniego roku Tamarë. Widoki powalają. Mijamy ogromne, skalne ściany i groźnie wyglądające szczyty. Choć pogoda nie jest idealna, to i tak jest pięknie.

SH20

SH20

SH20

Z Selcë do wodospadu

Dzięki temu, że cała szosa SH20 jest wyasfaltowana, możemy podjąć się realizacji planu z 2016 roku, który uniemożliwił nam remont drogi. Jedziemy więc do Selcë, gdzie zaczyna się szlak do wodospadu. Kiankę parkujemy przy szosie SH20. Początkowo widzimy oznaczenia szlaku. Ścieżka trawersuje górskie zbocze. Ogólnie, według mapy, powinniśmy wędrować wzdłuż potoku. Niestety lato jest bardzo suche i po wodzie nie ma śladu. Choć to złe sformułowanie. Bo woda jest, owszem, ale w poprowadzonych tamtędy betonowych akweduktach. Po mniej więcej pół godzinie marszu orientujemy się, że nie jesteśmy na szlaku. W lekkim popłochu szukamy biało-czerwonych kropek, lecz nigdzie nie możemy ich namierzyć. Marek w końcu wykazuje się spostrzegawczością i namierza dróżkę, poprowadzoną sporo powyżej nas. Docieramy do niej przechodząc przez dość kujące zarośla. Po ok. 15-20 min niezbyt przyjemnego marszu dochodzimy do skrzyżowania dwóch dróg. Postanawiamy skręcić w lewo, ku betonowym akweduktom, a następnie schodzimy bezpośrednio do Kianki. Doszliśmy do wniosku, że upał oraz niezbyt ciekawy teren nie są dla nas odpowiednią motywacją do dalszej wędrówki do wodospadu.

Selce

Selce

Selce

Drogą SH20 nad Jezioro Szkoderskie

Po powrocie do auta chwilę odpoczywamy, a następnie jedziemy w kierunku Jeziora Szkoderskiego. Oczywiście mijamy po drodze Tamarë, gdzie zauważamy kilka aut z zagranicznymi tablicami rejestracyjnymi. Jak widać, powoli do regionu zaczynają też docierać goście spoza Albanii. Jedziemy dalej, ku przełęczy Leqet e Hotit. Choć widoczność jest słaba i tak zatrzymujemy się tam na krótką sesję fotograficzną. Z góry możemy się przyjrzeć budowie drogi do przyszłego przejścia granicznego z Czarnogórą Grabom (Malësi e Madhe) – Cijevna (w 2017 r. nie było ono jeszcze gotowe).

SH20

Z przełęczy zjeżdżamy bezpośrednio nad Jezioro Szkoderskie. Oczywiście robimy krótki przystanek na punkcie widokowym. Przejrzystość powietrza jest marna. Prawdopodobnie przez wzgląd na pożary, jakie w tym czasie trawiły Albanię. Żegnamy się z szosą SH20 ciesząc się, że mogliśmy ją w całości przejechać. Jest naprawdę świetnie poprowadzona. Choć nie wszystkie jej odcinki są mega spektakularne, to jeśli lubicie góry, to koniecznie na niej zawitajcie. Nie będziecie żałować.

Jezioro Szkoderskie
AZapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

TAGI
POWIĄZANE POSTY